Όλα δείχνουν Γερμανία...

Η σημειολογία της ιστορίας του ποδοσφαίρου δεν αρκείται ποτέ σε απλές, άνευ των στοιχείων που την ιντριγκάρουν, αναμετρήσεις. Γι αυτό στα Μουντιάλ έχουμε ζήσει τα πιο πολλά από τα απίθανα, πριν ακόμα ξεκινήσουν κάποιοι σημαντικοί αγώνες. 

Για τους τελικούς άλλωστε αρκεί ο συνδυασμός των δεδομένων που τον προαναγγέλουν, προκειμένου να προκύψει το Χολιγουντιανό σενάριο πριν το πρώτο σφύριγμα του διαιτητή. Πάμε λοιπόν!

Τις δύο τελευταίες φορές που νίκησαν σε τελικό Παγκοσμίου Κυπέλλου έπαιζαν μεταξύ τους! Το νέο ραντεβού Γερμανίας - Αργεντινής μετά τις δύο απόλυτες μάχες για το στέμμα που ανέδειξαν σε 90 λεπτά με διαφορετικά σενάρια νικήτριες, το 1986 την «ομάδα του ενός» Ντιέγκο Μαραντόνα στο Μεξικό και το 1990 την (για τελευταία φορά Δυτική) Γερμανία στο Ολυμπιακό στάδιο της Ρώμης, είναι το τρίτο δικό τους.

Στο Μεξικό η ζέστη δεν εμπόδισε να γίνει ένας από τους πιο συγκλονιστικούς τελικούς με τους Γερμανούς, παρά τις αντίξοες κλιματικές συνθήκες να επιστρέφουν από 0-2 σε 2-2, αλλά και τους Αργεντίνους να «υπογράφουν» την δικαιοσύνη του τουρνουά με την μαγική πάσα του Μαραντόνα και το πλασέ που ολοκλήρωσε την κούρσα του Μπουρουσάγα. Στη Ρώμη κανείς δεν ξέρει που θα κατέληγε η ιστορία εάν ο Μεξικάνος διαιτητής Κοντεσάλ δεν σφύριζε το ανύπαρκτο πέναλτι υπέρ της Γερμανίας στο φινάλε. 

Η ιστορία βέβαια γράφεται με γεγονότα και όχι με «εάν», όμως δεν είναι ασήμαντο να έχουμε στη μνήμη πως οι μέτριοι και αποδεκατισμένοι Αργεντινοί είχαν προλάβει να αποδείξουν στον ημιτελικό που απέκλεισαν την Ιταλία πως στα πέναλτι -με οδηγό τον καταπληκτικό Γκοεκοετσέα στα δοκάρια- δεν χάνουν. Ο Μεξικάνος ρέφερι «σταμάτησε» όμως το ματς πριν την παράταση και ο Μαραντόνα έκλαιγε στην απονομή.

Η πρόσφατη παράδοση «λέει» πως οι ομάδες του Γιοακιμ Λεβ έχουν το επάνω χέρι στα τελευταία Μουντιάλ κόντρα στην «αλμπισελέστε», μετά τη νίκη της Γερμανίας στα πέναλτι το 2006 στην εντός έδρας διοργάνωση, αλλά και το 4-0 πριν τέσσερα χρόνια στη Νότια Αφρική. 

Η παράδοση δεν παίζει πάντως μπάλα, γι αυτό το τεχνικό επιτελείο της «Νασιοναλμανσαφτ» σχεδιάζει, στην προσπάθειά της να γίνει η πρώτη ομάδα της Ευρώπης που θα κατακτήσει Μουντιάλ σε Λατινοαμερικάνικο έδαφος, το πιεστικότερο μαρκάρισμα στον Μέσι. Αντιγράφοντας όσο καλύτερα μπορεί τον Φαν Χάαλ που τον «εξαφάνισε» στον ημιτελικό με διπλό μαρκάρισμα. 

Η Γερμανική τριάδα του άξονα των Κεντίρα, Σβαϊνστάίγκερ και Κρος είναι έτοιμη και δεν αφήνει κουνούπι να περάσει, μετά την σωτήρια μετάθεση του Λαμ στη δεξιά πλευρά της άμυνας από τον ομοσπονδιακό τεχνικό ο οποίος φοράει μαύρο πουκάμισο αλλά παραδέχεται παρ όλα αυτά τα λάθη του.

Η Γερμανία, στην προσπάθειά της να στεφθεί για τέταρτη φορά Παγκόσμια Πρωταθλήτρια, περιμένει την υποστήριξη των Βραζιλιάνων! Καθώς, την ίδια ώρα που οι φίλοι της Αργεντινής έχουν κάνει την ομάδα τους να νιώθει σε όλα τα παιχνίδια σαν στο σπίτι της, το ντροπιαστικό 1-7 από την άλλη έκανε τους φίλους των «Καριόκας» να αποθεώσουν τελικά τη Γερμανία επειδή ξέρουν να ανταμείβουν τον καλύτερο αλλά και γιατί δεν θέλουν το προφανές. Να πανηγυρίσει η Αργεντινή τον τίτλο μέσα στο σπίτι τους.

Υπάρχει βέβαια και ο Μέσι, ο οποίος γνωρίζει πως αυτή μπορεί να είναι η τελευταία του ευκαιρία για να συμπεριληφθεί στο πάνθεον εκείνων που έγραψαν ιστορία στα Παγκόσμια Κύπελλα καθώς στην επόμενη διοργάνωση θα έχει πατήσει τα 31. Δεν θα είναι τόσο μεγάλος τότε βέβαια όμως δεν είναι μακριά από το να χαρακτηριστεί ως ο πιο μεγάλος από εκείνους που, ενώ έλαβαν μέρος στα Παγκόσμια Κύπελλα, απλώς τα έβλεπαν να «περνούν»...

Την ίδια ώρα οι μπλε φανέλες με τις οποίες θα αγωνιστεί η Αργεντινή δεν προκαλούν ευχάριστες αναμνήσεις καθώς είναι αυτές που φορούσε και στον χαμένο τελικό του 1990. Στα δύο Παγκόσμια Κύπελλα που θριάμβευσε φορούσε την παραδοσιακή ριγέ, το 1978 απέναντι στην Ολλανδία και το 1986 απέναντι στην Δυτική Γερμανία. Στην πρώτη από τις δύο περιπτώσεις βέβαια ό,τι και να φορούσε το καθεστώς Βιδέλα είχε αποφασίσει πριν το Μουντιάλ ότι ο κόσμος πρέπει να ξεχάσει την κόλαση που ζούσε και ο μόνος τρόπος ήταν η κατάκτηση του. 

Γι αυτό το Περού δέχθηκε τα έξι γκολ, που επέτρεψαν στην Αργεντινή να καλύψει τη διαφορά (δεν υπήρχε τότε ημιτελικός και γενικά νοκ άουτ αγώνες) και να προκριθεί, γι αυτό στον τελικό ο επόπτης δεν κατέβασε ποτέ στο δεύτερο ημίχρονο τη σημαία στις επιθέσεις της Ολλανδίας. Μία φορά έκανε το... λάθος όταν όλα έδειχναν πως είχαν τελειώσει και ο Νανίγκα, με απίστευτη κεφαλιά εκτός περιοχής, έστειλε τη μπάλα στο παράθυρο, 1-1.

Όλα βέβαια «διορθώθηκαν» στην παράταση -και- από τον Κέμπες (3-1) που συνέβαλλε τα μέγιστα για την κατάκτηση του τίτλου. Και στα δύο της τρόπαια η Αργεντινή είχε μεγάλους πρωταγωνιστές. Ο καλύτερός της τώρα «απουσιάζει».

Μία ακόμη πτυχή της παράδοσης δείχνει πάντως Γερμανία. Αυτή που θέλει τις ομάδες που έχουν κατακτήσει τέταρτο Παγκόσμιο Κύπελλο να το έχουν καταφέρει 24 χρόνια αφότου κατέκτησαν το τρίτο. Η Βραζιλία 1970 - 1994 και η Ιταλία 1982 – 2006 τα δύο παραδείγματα. Τα υπόλοιπα στο γήπεδο...

Πηγή : pamesports.gr