Ο Ολυμπιακός χρειάζεται μια... χαφάρα

Ο Ολυμπιακός έκανε τα εύκολα δύσκολα, έβγαλε άγχος, δημιούργησε άγχος στους φίλους του αλλά στο τέλος πήρε την πρόκριση. Είναι τεράστια υπόθεση για το πρεστίζ ενός συλλόγου να βρίσκεται στις 16 κορυφαίες ομάδες της Ευρώπης.

Στη νοκ άουτ φάση του Champions League παίζεται το πιο εξελιγμένο από πλευράς τακτικής και ποιότητας ποδόσφαιρο σε όλο τον κόσμο. Το στοίχημα από εδώ και πέρα για τον Ολυμπιακό δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο από μια αξιοπρεπή ανταγωνιστική παρουσία.

Η εικόνα των «ερυθρολεύκων» στον όμιλο, είναι μια επιβράβευση της δουλειάς του Μίτσελ. Ο Ισπανός προπονητής σήμερα είναι πιο δυνατός από ποτέ. Το πρώτο που πρέπει να κάνει ένας προπονητής είναι να βοηθά τους ποδοσφαιριστές του να βελτιώνονται με την καθημερινή δουλειά που κάνει στο προπονητικό κέντρο. Ο Μίτσελ το καλοκαίρι αμφισβητήθηκε, πέρα από τα αποτελέσματα που έφερε, η ατομική βελτίωση των Μανωλά, Σιόβα, Σάμαρη, Μήτρογλου, Χολέμπας, Κάμπελ αποδεικνύουν πως ο άνθρωπος και δουλεύει και αποτελεσματικός είναι.

Τον Μίτσελ τον μάθαμε καλύτερα σαν προπονητή από τα 6 παιχνίδια που έδωσε στον όμιλο. Πλέων γνωρίζουμε πως σκέφτεται με επιθετική λογική το ποδόσφαιρο. Πολλές φορές παίρνει υπερβολικό ρίσκο, όπως έκανε στα δύο παιχνίδια με την Άντερλεχτ και επεμβαίνει έγκαιρα και αποφασιστικά την ώρα των παιχνιδιών, αλλοιώνοντας και το αρχικό σχέδιο αν χρειαστεί. Τον είδαμε να παίζει 4-1-5 για 40 λεπτά με την Άντερλεχτ και να αφαιρεί έναν ανασταλτικό μέσο στο Παρίσι προκειμένου να έχει 4 δημιουργούς στο γήπεδο.

Δεν είναι όμως και δογματικός. Θυμίζω πως στο ημίχρονο στην Λισαβόνα όταν διαπίστωσε πως άλλαξαν τα δεδομένα και ο αντίπαλος θα αναγκαστεί να σηκώσει την μπάλα ψηλά, πέρασε τον Εντιγκά στην θέση του Βάις για να φυλάξει τα νώτα του. Ακολούθησε ένα κοουτσάρισμα που οδηγούσε σε αντάρτικο στο «Καραισκάκης» με την Μπενφίκα πηγαίνοντας συνεχώς σε αλλαγές στην λογική να κρατήσουμε το 1-0 και στο Παρίσι ξεκίνησε στο αρχικό σχήμα με δυο μπακ στην αριστερή πλευρά.

Σε σχέση με τον Βαλβέρδε το μυαλό του παράγει περισσότερες ποδοσφαιρικές ιδέες, είναι φανερά πιο ευέλικτος στην τακτική και επεμβαίνει περισσότερο στο παιχνίδι. Το αβαντάζ του Ερνέστο ήταν πως είχε πιο ξεκάθαρο ποδοσφαιρικό πλάνο. Υπήρχαν βραδιές που ο Ολυμπιακός του Βαλβέρδε σε έκανε να πιστέψεις πως αν επενδύσει σε χρόνο σε αυτό το σχέδιο μπορεί να έρθει κάτι πραγματικά σπουδαίο.

Ο Μίτσελ ή δεν πιστεύει καθόλου στον Εντιγκά ή δεν πιστεύει στα εξάρια. Δίνει πολλές αρμοδιότητες στο ανασταλτικό κομμάτι στον Σάμαρη και δοκιμάζει συνεχώς σχήματα που οι δύο κεντρικοί του χαφ είναι απομονωμένοι από τον ποδοσφαιριστή που παίζει μπροστά τους.

Στα παιχνίδια υψηλού ρυθμού για να αντέξεις θες τρία καθαρά κεντρικά χαφ, που να έχουν συμμετοχή στο παιχνίδι. Ο Ολυμπιακός χρησιμοποιεί για τρίτο χαφ ή τον Σαβιόλα ή τον Τσόρι. Ο Σαβιόλα αρέσκεται στο να περιστρέφεται γύρω από τον σέντερ φορ και να προσπαθεί να συνεργαστεί μαζί του.

Αν βγει στους «16» ο Ολυμπιακός με τριάδα Σάμαρη, Μανωλά και τον Σαβιόλα σε απόσταση μπροστά τους δεν θα μπορέσει να ελέγξει τον ρυθμό των παιχνιδιών. Περισσότερες βοήθειες και καλύτερο κράτημα μπάλας δίνει ο Τσόρι, όμως δεν φεύγει. Παίζει σε λίγα μέτρα και υστερεί σε φυσική κατάσταση. Είναι χρήσιμος στο αργό ελληνικό πρωτάθλημα και προτιμότερος να δίνει ηρεμία ερχόμενος από τον πάγκο.

Ο Ολυμπιακός χρειάζεται μια χαφάρα. Όχι πως θα πάρει το Champions League αλλά για να βγει με αυτοπεποίθηση και να είναι όσο γίνεται πιο ανταγωνιστικός. Προσωπικά δεν μου αρέσει να ζητάω από τον οποιοδήποτε πρόεδρο να κάνει μεταγραφές. Τα δεδομένα για τον Ολυμπιακό έχουν αλλάξει. Ο σύλλογος έχει ξεφύγει και αυτήν την εποχή το ποδόσφαιρο έχει πάει στους μάνατζερ.

Ο Ολυμπιακός αγωνίζεται στην πιο ακριβή βιτρίνα και όποιον καλό ποδοσφαιριστή εμφανίζει αυτόματα ανεβαίνει η αξία του. Δεν ζητώ λοιπόν από τον Μαρινάκη ένα δώρο για την ομάδα, αλλά να εκμεταλλευτεί πως η ομάδα του παίζει στο πιο υψηλό ποδοσφαιρικό επίπεδο και να προβεί σε μια σημαντική επένδυση που θα βοηθήσει αγωνιστικά τον Ολυμπιακό και θα αποτελέσει οικονομικό κεφάλαιο για τον σύλλογο που διοικεί. Θυμίζω πως τον Ιανουάριο του 2008 όταν ο Ολυμπιακός είχε περάσει στους «16» του Champions League ο Σωκράτης Κόκκαλης είχε φέρει τον Μπελούτσι.

Χρειάζεται η ομάδα έναν χαφ που να παίζει κοντά στους Σάμαρη, Μανιάτη να κρατά την μπάλα και να μπορεί να αξιοποιεί την κίνηση των συμπαικτών του, ο οποίος στο εύκολο για τον Ολυμπιακό ελληνικό πρωτάθλημα θα μπορεί να παίζει δίπλα στο 6άρι και θα δίνει την δυνατότητα στον Μίτσελ να δημιουργεί επιθετικά σχήματα.

Πηγή : sentragoal.gr