Ο «κούνελος» δαγκώνει! (photo)

Ηταν μόλις 16 ετών και 311 ημερών. Το πρωί της 18ης Οκτωβρίου του 1998 πήγε σχολείο, όπως θα έκανε κάθε παιδί της ηλικίας του. Το μεσημέρι, όμως, κλήθηκε εσπευσμένα στην πρώτη ομάδα της Ρίβερ Πλέιτ. Το ίδιο βράδυ, στο Χουχούι, ο προπονητής Ραμόν Ντίας έχει γράψει το όνομά του στον πίνακα με την αποστολή για το ματς με την τοπική Χιμνάσια.

Είναι σίγουρος πως έχει κάνει λάθος. Πως ήθελε να γράψει Σαράμπια και έγραψε το δικό του επίθετο. «Ξύπνα, είναι αλήθεια, εσύ είσαι» του λέει ο Ερνάν Ντίας, ένας από τους πιο βετεράνους της ομάδας, που κάθεται δίπλα του για να τον έχει από κοντά.

«Τα πόδια μου έτρεμαν» θυμάται πως αντέδρασε, όταν μόλις στο 15ο λεπτό τραυματίστηκε ο Κριστιάν Καστίγιο. Ηταν ο μοναδικός επιθετικός που είχε απομείνει στον πάγκο. Ο Ραμόν Ντίας τον κοιτάει και του φωνάζει: «Κάνε ζέσταμα, γιατί μπαίνεις». Γρήγορα έφυγε το τρέμουλο και ήρθε η προσμονή για το ντεμπούτο. Και η προσμονή έδωσε θέση στο γκολ.

Το γκολ του νεότερου παίκτη που σκοράρει στο ντεμπούτο του, στην ιστορία του αργεντίνικου ποδοσφαίρου. «Ηταν απίστευτο, δεν ήξερα ούτε πώς να το πανηγυρίσω. Ενιωσα πως έγινε πραγματικότητα το όνειρο της ζωής μου, αυτό που είχα από τα οκτώ μου χρόνια» αναπολεί ο Χαβιέρ Πέδρο Σαβιόλα. Κάπως έτσι ξεκίνησε η ποδοσφαιρική ζωή του «Κούνελου»…

Στα χνάρια του Ντιέγκο

Εκείνο το γκολ δεν ήταν συμπτωματικό για τον πιτσιρικά από το Μπουένος Αϊρες ο οποίος, παρ' ότι ήταν πολύ μικρός στο δέμας (1,68 στο ύψος), δεν φοβόταν να… μπουκάρει στην αντίπαλη περιοχή, είχε ερωτική επαφή με τα αντίπαλα δίχτυα και κέρδισε γρήγορα το status του αστεριού. Το έκανε στο πρωτάθλημα «Απερτούρα» του 1999, όπου αναδείχθηκε πρωταθλητής και πρώτος σκόρερ (15 γκολ), όντας 18 ετών και μιας ημέρας, μόλις… οκτώ ημέρες μεγαλύτερος από τον νεότερο που τα είχε καταφέρει, έναν κύριο ονόματι… Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα.

Το 2000 πήρε και το «Κλαουσούρα» με τους «Εκατομμυριούχους», αλλά συστήθηκε στο ευρύ κοινό, μέσω του Παγκοσμίου Κυπέλλου Κ20 του 2001 στην Αργεντινή. Εκεί όπου οδήγησε την «Αλμπισελέστε» στον τίτλο, όντας ο καλύτερος παίκτης και πρώτος σκόρερ της διοργάνωσης με έντεκα γκολ, μεταξύ των οποίων δύο χατ – τρικ, με Αίγυπτο (7-1) και Γαλλία (3-1).

Στο ματς με τους «Τρικολόρ», ένας συμπαίκτης και καλός του φίλος τραυματίζεται σοβαρά. Χάνει το υπόλοιπο του τουρνουά, τη νίκη στο οποίο, τόσο ο Χαβιέρ όσο και τα υπόλοιπα παιδιά, την αφιερώνουν στον μεγάλο άτυχο. Το όνομά του; Αλεχάντρο «Τσόρι» Ντομίνγκες, νυν ποδοσφαιριστής του Ολυμπιακού!

Η απώλεια του Ρομπέρτο

Οι εμφανίσεις του στο Παγκόσμιο Κ20 κλέβουν τις καρδιές των σκάουτ της Μπαρτσελόνα. Οι «Μπλαουγκράνα» αναζητούν ένα είδωλο που θα δώσει νέο όραμα στον κόσμο και αποφαίνονται πως ο 19χρονος Αργεντινός μπορεί να είναι αυτό που χρειάζονται. Η Ρίβερ δεν συζητάει καν το ενδεχόμενο της παραχώρησής του, αλλά ο Χαβιέρ τους πιέζει.

Ο αγαπημένος του πατέρας, Ρομπέρτο, παλεύει με τον καρκίνο και χρειάζεται μια δαπανηρή θεραπεία στην Ευρώπη. Ο Χαβιέρ στέλνει γράμμα στην διοίκηση και εξηγεί τους λόγους που πρέπει να γίνει η μεταγραφή. Εντέλει, οι «Εκατομμυριούχοι» ενδίδουν, ο Σαβιόλα γίνεται η ακριβότερη μέχρι εκείνη την στιγμή μεταγραφή Αργεντινού ποδοσφαιριστή στο εξωτερικό (έφτασε, αναλογικά, στα 24 εκατομμύρια ευρώ) και η νέα σελίδα στην ζωή του είναι γεγονός.

Μια σελίδα, όμως, που ανοίγει με τον πιο πικρό τρόπο. Λίγες ημέρες αφότου ολοκληρώθηκε η μεταγραφή ο «Κάτσο», όπως τον φώναζαν χαϊδευτικά, αφήνει την τελευταία του πνοή σε νοσοκομείο του Μπουένος Αϊρες. Εκτοτε, ο Χαβιέρ σηκώνει τα χέρια σε κάθε γκολ και το αφιερώνει στον πατέρα του, ο οποίος σίγουρα τον καμαρώνει από κάπου εκεί ψηλά… Στην Μπάρσα σκοράρει με συνέπεια, αλλά η ομάδα διάγει τα «πέτρινα χρόνια» της και ο Σαβιόλα το πληρώνει. Μένει τρία χρόνια στο «Καμπ Νόου», σημειώνει συνολικά 60 γκολ, αλλά κάπου εκεί αρχίζει η… περιοδεία δανεισμού του.

Ο δήμιος του Παναθηναϊκού

Πριν αποχωρήσει, βεβαίως, προλαβαίνει να ζήσει μερικές ξεχωριστές βραδιές, όπως ένα χατ – τρικ κόντρα στην Μπέτις ή ένα «νταμπλ» (γκολ) στο ντέρμπι της Βαρκελώνης, με αντίπαλο την Εσπανιόλ. Στις 6 Απριλίου του 2002, νικάει… μόνος του την Αθλέτικ Μπιλμπάο μέσα στο «Σαν Μαμές» με δύο γκολ. Τρεις ημέρες αργότερα, ζει την μεγαλύτερη στιγμή του με την Μπάρτσα στο Τσάμπιονς Λιγκ. Αντίπαλος; Ο Παναθηναϊκός!

Οι «Μπλαουγκράνα» έχουν χάσει 1-0 στην Λεωφόρο και θέλουν νίκη με δύο γκολ για να προκριθούν στα ημιτελικά της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης. Ο Μιχάλης Κωνσταντίνου, με ένα καταπληκτικό γκολ, κάνει ακόμα πιο δύσκολο το έργο των Καταλανών. Ο Σαβιόλα παίρνει την ομάδα στους ώμους του, σερβίρει το 1-1 στον Λουίς Ενρίκε και πετυχαίνει το καθοριστικό γκολ, αυτό του τελικού 3-1, παρ' ότι οι «Πράσινοι» άγγιξαν επανειλημμένως την επική πρόκριση. Εκείνη ήταν, αναμφίβολα, η μεγαλύτερη ευρωπαϊκή βραδιά του «Κούνελου» με την κυανέρυθρη φανέλα.

Η Ελλάδα θα κατέχει πάντα μια ξεχωριστή θέση στην καρδιά του. Με την Εθνική Ανδρών της Αργεντινής απόλαυσε το γκολ που σημείωσε κόντρα στην Ακτή Ελεφαντοστού στο Παγκόσμιο Κύπελλο του 2006, αλλά την «Αλμπισελέστε» την έχει συνδέσει με το Μουντιάλ Κ20 που πήρε… μόνος του και, βεβαίως, το χρυσό μετάλλιο στους Ολυμπιακούς Αγώνες της Αθήνας.

Σκοράρει στη νίκη με 2-0 επί της Τυνησίας, σε ματς της πρώτης φάσης που διεξάγεται στο Παμπελοποννησιακό της Πάτρας, βλέπει από τον πάγκο του… «Καραϊσκάκης» το 3-0 επί της Ιταλίας στον ημιτελικό και πανηγυρίζει σαν τρελός το γκολ του Κάρλος Τέβες στον τελικό με την Παραγουάη, στο Ολυμπιακό Στάδιο. Συμπαίκτες του σε εκείνη την ομάδα που προπονούσε ο Μαρσέλο Μπιέλσα, εκτός από τον «Απάτσι» (που αναδείχθηκε και καλύτερος παίκτης του ολυμπιακού τουρνουά), ο Χαβιέρ Μασεράνο, ο καλός του φίλος Αντρές Ντ' Αλεσάντρο και ο… Λούτσο Φιγκερόα!

Φοράει τα… ερυθρόλευκα της Μονακό, η οποία του δίνει την ευκαιρία να διατηρηθεί στο υψηλότερο επίπεδο, αφού οι Μονεγάσκοι αγωνίζονται και στο Τσάμπιονς Λιγκ. Στην φάση ομίλων, ο Σαβιόλα αντιμετωπίζει για τρίτη φορά ελληνική ομάδα.

Είχε σκοράρει κόντρα στον Παναθηναϊκό, το είχε επαναλάβει με τον Πανιώνιο (πάντα ως παίκτης της Μπάρτσα) και έκανε το «3 στα 3» με αντίπαλο τον Ολυμπιακό, στο «Λουί Ντε», αφού… χορεύει όλη την αντίπαλη άμυνα. Ηταν 19 Οκτωβρίου του 2004, έξι χρόνια και μια ημέρα μετά το ντεμπούτο του με την πρώτη ομάδα της Ρίβερ…

Σε Βαρκελώνη και Πριγκιπάτο δεν έχει καταφέρει να γευτεί την χαρά ενός τίτλου, αλλά θα το κάνει στην Σεβίλλη, όπου πάει, ως δανεικός από τους «Μπλαουγκράνα», το καλοκαίρι του 2005. Στον δρόμο προς την κατάκτηση του πρώτου εκ των δύο διαδοχικών Κυπέλλων UEFA, οι Σεβιλιάνοι αντιμετωπίζουν τα προημιτελικά την ανερχόμενη τότε δύναμη του ρωσικού ποδοσφαίρου, Ζενίτ Αγίας Πετρούπολης.

Στον πρώτο αγώνα, ο Σαβιόλα «καταπίνει» τους Ρώσους και με δύο γκολ (το πρώτο με… κεφαλιά, το δεύτερο ύστερα από απίθανη πάσα – λόμπα του μετέπειτα «Ερυθρόλευκου», Εντσο Μαρέσκα) οδηγεί την Σεβίλλη στο εμφατικό 4-1, το οποίο έμελλε να της δώσει εντέλει και την πρόκριση.

Ο «Κούνελος» παίζει στον τελικό, δεν σκοράρει, αλλά πανηγυρίζει την πρώτη μεγάλη του κούπα στην Ευρώπη. Η πολύ ικανοποιητική σεζόν στο «Σάντσεθ Πιθχουάν» κλείνει με δύο γκολ στη νίκη γοήτρου (αλλά πάντα σημαντική) επί της Ρεάλ Μαδρίτης με 4-3. Είχε έρθει η ώρα της επιστροφής στην Βαρκελώνη…

Αριθμητικά, η τελευταία σεζόν του συμβολαίου του στην Μπαρτσελόνα δεν είναι κακή (13 γκολ σε 26 ματς), αλλά ήταν ξεκάθαρο πως η εποχή του Σαβιόλα στο «Καμπ Νόου» είχε ολοκληρωθεί. Εμεινε ελεύθερος, η Ρεάλ Μαδρίτης του χτύπησε την πόρτα και δεν το σκέφτηκε δύο φορές. Ισως θα έπρεπε να το είχε κάνει.

Παρ' ότι όλα ξεκινούν ιδανικά, με πολύ κόσμο στην παρουσίασή του, η διετία στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου» είναι εφιαλτική και, παρ' ότι πανηγυρίζει το πρώτο πρωτάθλημα της καριέρας του επί ευρωπαϊκού εδάφους, δεν το χαίρεται. Είναι ακόμα 27 ετών, θέλει να παίζει και να νιώσει ξανά πρωταγωνιστής…

Οι «Αετοί» της Λισσαβόνας του δίνουν την ευκαιρία να παραμείνει στην Ιβηρική και μαζί τους… απογειώνεται.

Την πρώτη του σεζόν πετυχαίνει 18 γκολ, μεταξύ των οποίων και ένα καθοριστικό που δίνει νίκη επί της Πόρτο στο «Clasico» της Πορτογαλίας.

Η Μπενφίκα κατακτά το πρωτάθλημα για πρώτη φορά ύστερα από μια πενταετία (και τελευταία έκτοτε) και ο Σαβιόλα, ο οποίος ανακηρύσσεται καλύτερος παίκτης του πρωταθλήματος, νιώθει ότι βρήκε και πάλι το λιμάνι του. Μένει τρία χρόνια, αλλά το καλό ξεκίνημα της σεζόν 2009-10 δεν είχε την ίδια συνέχεια, παραγωγικά τουλάχιστον…

Η Μάλαγα ήταν ο τελευταίος ιβηρικός σταθμός του. Στο «Ροσαλέδα», ο Σαβιόλα έδειξε ότι παραμένει εξίσου παραγωγικός, παρ' ότι βρίσκεται στα –άντα. Βοηθάει σημαντικά την ομάδα του Μανουέλ Πελεγκρίνι στην ιστορική της πορεία μέχρι τα προημιτελικά του Τσάμπιονς Λιγκ, πετυχαίνοντας μάλιστα το δεύτερο γκολ στην «παρθενική» νίκη, στο 3-0 της πρεμιέρας επί της Ζενίτ. Καλοί… πελάτες, άλλωστε, οι Ρώσοι…

Πες μου ποιος μιλάει για εσένα να σου πω ποιος είσαι. Ο Χαβιέρ Σαβιόλα δεν έχει τίποτα να αποδείξει, στην καριέρα του έχει πετύχει πάνω από 200 γκολ (εκ των οποίων δώδεκα σε 44 διεθνείς συμμετοχές) και έχει φορέσει την φανέλα ομάδων – θρύλων σε Ισπανία, Πορτογαλία και Αργεντινή. «Είναι μεγάλος παίκτης. Τον βλέπω και μου σηκώνεται η τρίχα. Εχει την ποιότητα ενός οργανωτή και τελειώνει τις φάσεις όπως ο Φαν Μπάστεν» έχει πει για τον «Κούνελο» ο Ντιέγκο Αρμάντο Μαραντόνα, ο οποίος βεβαίως γνώρισε από πρώτο χέρι τι εστί Φαν Μπάστεν, από τις θρυλικές μονομαχίες Νάπολι – Μίλαν την δεκαετία του '80.

«Είναι καταπληκτικός ποδοσφαιριστής, αλλά και εξαιρετικός άνθρωπος. Αφησε το σημάδι του στα αποδυτήρια» έχει πει γι' αυτόν ο μεγάλος Τσάβι, καλός του φίλος την εποχή που ο Σαβιόλα έπαιζε στην Μπάρτσα.

Ο ΣΑΒΙΟΛΑ ΣΕ ΑΡΙΘΜΟΥΣ
ΣΕΖΟΝ	ΟΜΑΔΑ	ΑΓ.	ΓΚΟΛ
1998-99	Ρίβερ Πλέιτ	31	9
1999-00	Ρίβερ Πλέιτ	43	22
2000-01	Ρίβερ Πλέιτ	46	27
2001-02	Μπαρτσελόνα	49	21
2002-03	Μπαρτσελόνα	51	20
2003-04	Μπαρτσελόνα	46	19
2004-05	Μονακό	42	17
2005-06	Σεβίλλη	41	15
2006-07	Μπαρτσελόνα	26	13
2007-08	Ρεάλ Μαδρίτης	12	3
2008-09	Ρεάλ Μαδρίτης	14	2
2009-10	Μπενφίκα	29	18
2010-11	Μπενφίκα	21	7
2011-12	Μπενφίκα	26	6
2012-13	Μάλαγα	34	8
ΣΥΝΟΛΟ		504	208