Ο μικρός που μεγάλωσε νωρίς...

Ο ΠΑΟ ήρθε σε προφορική συμφωνία με την Σάντερλαντ για την παραχώρηση του Μαυρία. Έτσι ο μικρός πραγματοποιεί ένα από τα παιδικά του όνειρα. Να αγωνιστεί στο εξωτερικό...

«Για κάθε ποδοσφαιριστή είναι σημαντικό να ενδιαφέρονται ομάδες από το εξωτερικό και τελικά να καταφέρει να παίξει εκεί. Αν έρθει στο μέλλον κάτι που να ικανοποιεί και εμένα και τον Παναθηναϊκό θα είναι πολύ καλό», ήταν τα λόγια του Χάρη Μαυρία σε πρόσφατη συνέντευξή του, ερωτώμενος  για το ενδεχόμενο μεταγραφής του σε σύλλογο του εξωτερικού.

Που να φανταζόταν πως μετά από λίγο καιρό η «κρυφή» του επιθυμία θα γινόταν πραγματικότητα και μάλιστα με τον πιο όμορφο τρόπο. Άλλωστε δεν έχουμε δει πολλούς Έλληνες ποδοσφαιριστές στο παρελθόν, να καταφέρνουν να αγωνιστούν από τα 19 τους χρόνια σε σύλλογο της Πρέμιερ Λιγκ.

Κι όμως, εκείνος τα κατάφερε. Πάλεψε πολύ για να φτάσει ως εδώ, αλλά στο τέλος έπιασαν τόπο οι προσπάθειές του και τα όσα στερήθηκε στην παιδική του ηλικία, μένοντας «κλεισμένος» καθημερινά στο προπονητήριο της Παιανίας.

Γεννημένος στις 21 Φεβρουαρίου του 1994 στη Ζάκυνθο, έδειξε από πολύ μικρή ηλικία το μεγάλο του ταλέντο και δεν άργησε να ενταχθεί σε κάποια ομάδα. Σε ηλικία 10 ετών τον εντόπισε η ακαδημία της «πράσινης ποδοσφαιρικής ανάπτυξης» που διατηρεί ο Παναθηναϊκός και έχει έδρα την περιοχή της Ζακύνθου, η οποία τον ένταξε στο δυναμικό της.

Εκεί παρέμεινε για τρία χρόνια, όταν και είχε αρχίσει να διαφέρει από τα υπόλοιπα παιδιά της ηλικίας του, κυρίως λόγω της σωματοδομής του.  Πλέον, είχε έρθει η ώρα για το... βήμα παραπάνω, με τις αθλητικές εγκαταστάσεις του «τριφυλλιού» στην Παιανία, να ανοίγουν τις πύλες τους και να τον «αγκαλιάζουν».

«Στις ακαδημίες του Παναθηναϊκού πήγα σε ηλικία 13 χρονών και αυτό που με έκανε να πάω εκεί είναι ότι από μικρός μου άρεσε το ποδόσφαιρο και πόσο μάλλον να παίζω στην ομάδα που αγαπώ και υποστηρίζω από μικρός, τον Παναθηναϊκό».

Με τέτοια «παναθηναϊκά» μυαλά, τίποτα δεν ήταν ικανό να του καταστρέψει το όνειρο, ενώ δεν υπήρχε περίπτωση να μην τα καταφέρει. Έτσι κατάφερε να προσαρμοστεί αμέσως στο καινούργιο του Περιβάλλον. Εν αντιθέσει με άλλα παιδιά που δεν κατάφεραν να ανταπεξέλθουν στις απαιτήσεις της Παιανίας έχοντας άλλες προτεραιότητες...

«Στην Παιανία προσαρμόστηκα γρήγορα γιατί το κλίμα είναι πολύ οικογενειακό και ζεστό, διότι εκεί έχεις τα πάντα σαν να είσαι στο σπίτι σου. Οι συμπαίκτες μου με δέχτηκαν με πολύ αγάπη».

Αφού λοιπόν το πρώτο στάδιο του τότε πολλά υποσχόμενου νεαρού άσου είχε ξεπεραστεί με επιτυχία, όλα ήταν έτοιμα για το αμέσως επόμενο. Την αξιοποίησή του και την εξέλιξή του, ώστε να ερχόταν σύντομα η στιγμή που θα φορούσε τη φανέλα των... ανδρών.

Κάτι τέτοιο δεν έγινε βιαστικά, αλλά ούτε άργησε και να συμβεί. Σε ηλικία 16,5 ετών είχε αρχίσει να συμμετέχει στις προπονήσεις της πρώτης ομάδας, ύστερα από  παρότρυνση  του Χουάν Ραμόν Ρότσα (προπονητής ομάδας νέων) στον Νίκο Νιόπλια (προπονητής της πρώτης ομάδας του Παναθηναϊκού).

Πριν από την εν λόγω συμμετοχή όμως, είχε προσφέρει τη βοήθεία του στους «πράσινους» με έναν άλλον τρόπο, εκείνον του ball boy. Σε κάθε εντός έδρας παιχνίδι του Παναθηναϊκού, που τότε όπως και φέτος είχε έδρα την Λεωφόρο, στεκόταν πίσω από το τέρμα με μία μπάλα στο χέρι και παρακολουθούσε σε απόσταση αναπνοής κάποιους από τους παιδικούς του ήρωες.

«Ο Γιώργος Καραγκούνης είναι παράδειγμα για όλους μας. Έχει κάνει μεγάλη καριέρα, ειδικά στον Παναθηναϊκό, παίζει πάντα για την ομάδα και πρέπει να τον ακολουθούμε και να παίζουμε με το ίδιο πάθος», είχε πει χαρακτηριστικά μετά από ερώτηση που του είχε γίνει για τη φωτογραφία που είχε βγει στη δημοσιότητα και τον έδειχνε να πανηγυρίζει μαζί με τον Καραγκούνη σε ένα παιχνίδι κόντρα στον Άρη.

Και ενώ όλα τα υπόλοιπα παιδιά είχαν αρκεστεί με τον ρόλο του ball boy στα παιχνίδια της Λεωφόρου, εκείνος προσπαθούσε συνεχώς και εξελισσόταν  περισσότερο μέρα με τη μέρα. Το ντεμπούτο του σε παιχνίδι της πρώτης ομάδας του Παναθηναϊκού είχε αρχίσει να πλησιάζει. Κάτι  που έγινε πραγματικότητα στην καλοκαιρινή προετοιμασία του συλλόγου, το καλοκαίρι του 2010 στην Αυστρία. Εκεί έπαιξε για πρώτη φορά, σε μία φιλική αναμέτρηση κόντρα στη Βόλφσμπουργκ και παρότι αγωνίστηκε για 29 λεπτά στη θέση του Σίλβα Κλέιτον, έκανε αισθητή τη παρουσία του και κέρδισε ένα πέναλτι.

Η συνέχεια στα... όνειρα δόθηκε το Φθινόπωρο εκείνης της σεζόν (2010-2011). Σε ηλικία 16 ετών και 245 ημερών έγινε ο δεύτερος νεότερος παίκτης που συμμετέχει στο Τσάμπιονς Λιγκ, με τον Νίκο Νιόπλια να του δίνει την ευκαιρία στο παιχνίδι της φάσης των ομίλων κόντρα στην Ρούμπιν Καζάν, (20/11/2010).

«Πάντα ήταν το όνειρό μου να παίξω σε μία τόσο μεγάλη διοργάνωση όπως είναι το Τσάμπιονς Λιγκ. Εδώ αγωνίζονται παίκτες τεράστιας κλάσης και είμαι πολύ χαρούμενος και ευτυχισμένος και ελπίζω να μου ξαναδοθεί η ευκαιρία στο μέλλον», ήταν τα λόγια του μετά το παιχνίδι με την ομάδα της Ρωσίας.

Λίγες μέρες αργότερα, στις 24 του μήνα, γίνεται ο νεότερος παίκτης που αγωνίζεται σε παιχνίδι του ελληνικού πρωταθλήματος με το τριφύλλι στο στήθος, αφήνοντας δεύτερο τον Σωτήρη Νίνη. Και όχι με όποιον κι όποιον αντίπαλο ε; Το «βάπτισμά» του  έγινε στο ντέρμπι με την ΑΕΚ, όταν μπήκε ως αλλαγή στο 70ο λεπτό της αναμέτρησης.

Η συνέχεια της καριέρας του από εκεί και πέρα είχε ανοδική πορεία και τις επόμενες δύο σεζόν στο «τριφύλλι», (2011-2012, 2012-2013) έπαιρνε όλο και περισσότερες συμμετοχές. Μάλιστα, είχε φτάσει σε σημείο να αποτελεί έναν από τους πολυτιμότερους και «απαραίτητους» παίκτης της ομάδας, την περασμένη χρονιά.

Μία χρονιά που ξεκίνησε με το πρώτο του ευρωπαϊκό τέρμα κόντρα στη Μάδεργουελ για τα προκριματικά του Τσάμπιονς Λιγκ. Συνεχίστηκε με το ντεμπούτο του στην Εθνική ομάδα Ανδρών (Ελλάδα -Λιθουανία  11-09-2012, προκριματικά Παγκοσμίου Κυπέλλου 2014). Στα μισά της, αναδείχτηκε MVP στο ντέρμπι του ΟΑΚΑ κόντρα στον Ολυμπιακό, όταν και πέτυχε το πρώτο του τέρμα εναντίον του «αιώνιου Αντιπάλου.  Ενώ το τέλος της τον βρίσκει να ετοιμάζει τις βαλίτσες του για το ταξίδι με προορισμό την Αγγλία και την ομάδα της Σάντερλαντ που τον περιμένει...

Πηγή : sportday.gr